Είπαν - έγραψαν:

...Το πιο δυνατό μυθιστόρημα  επιστημονικής φαντασίας γραμμένο από Έλληνα. Ο Στέλιος Μωυσείδης καταξιωμέ­νος σκηνοθέτης του κινηματο­γράφου, του θεάτρου και της τη­λεόρασης έχει προσφέρει και πολλά αξιόλογα αστυνομικά και περιπετειώδη πεζογραφήματα. Ο «Τάλως», όμως, με τον υπότιτ­λο «Ο τρόμος που ήρθε από το χτες», ξεπερνάει κάθε προηγού­μενο. Το έργο βρίσκεται στην τέ­ταρτη έκδοση του. Ο Μωυσείδης συλλαμβάνει τον ανυποψίαστο αναγνώστη από το αυτί και τον οδηγεί στο μαγικό κόσμο της φα­ντασίας. Με κομμένη την ανάσα ο κατάπληκτος αναγνώστης παρακολουθεί το πρώτο μεγαλόπνευστο ελληνικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Γραμ­μένο από Έλληνα δημιουργό, διαδραματίζεται στην Κρήτη, έχει ελληνική υπόθεση και ιδίως στη­ρίζεται στην ελληνική μυθολογία. Ένας εκπληκτικός γάμος ανάμε­σα στο χτες και το σήμερα. Ανά­μεσα στην αρχαία ελληνική μυθο­λογία και τη σύγχρονη αγχώδη γραφή της επιστημονικής φαντα­σίας και των σύγχρονων τεχνικών ανακαλύψεων. Και μόνο σαν σύλληψη θα άξιζε το βιβλίο αυτό να επαινεθεί. Είναι όμως, αξιέ­παινο και για την εκτέλεση του...

Κώστας Βαλέτας, «Ραδιοτηλεόραση»

...Είναι γραμμένο σε μια γλώσσα λιτή και ακριβή και με ένα γρήγορο ρυθμό και πολλή δράση. Και διότι συνδυάζει ο μύθος του την αρχαία ελληνική μυθολογία με την πιο πρόσφατη τεχνολογική εξέλιξη. Διότι δεν του λείπει ούτε η πολιτική, ούτε ο έρωτας, ούτε και τα φιλοσοφικά και περιβαλλοντικά προβλήματα, που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. ΟΤάλως -για όσους δεν θυμούνται από τα σχολικά τους χρόνια- ήταν ένας χάλκινος γίγαντας, που έφτιαξε ο χειρώναξ θεός Ήφαιστος και τον χάρισε στον Βασιλιά Μίνωα, για να φυλάει την Κρήτη από ξένους εισβολείς. Με την κατάρρευση της μινωικής θαλασσοκρατορίας, ο Τάλως βρέθηκε στη θάλασσα, όπου «κοιμήθηκε» για πάρα πολλούς αιώνες. Αυτόν όμως, τον κοιμισμένο μηχανικό γίγαντα, τον ξυπνάει, διαφυγούσα -από ατύχημα- ραδιενέργεια ...

Νίκος Ντόκας, «Ελευθεροτυπία»

...Ό ρυθμός της αφηγήσεως είναι ταχύς και δυναμικός, τα πρόσωπα έχουν υπόσταση και γενικά το βιβλίο διατηρεί αμείωτη την προσοχή του αναγνώστου...

Χαρ. Δημακοπούλου, «Εστία»