DC – Ποίηση

Και ελπίζω να συναντηθούμε.Εξορίες μητριέςανάποδες πατρίδεςάντε να κανονίσεις την σποράχωρίς την φωνή του γεράνουνοτερή ερημίακαι κλάμα παιδιούφέρνει ο βοριάςσαν φυσά κεντρισμένος

Πέτρος Στάγκος Διερωτώμαι αν η οικολογική απειλή δεν έχει δώσει οριστικό τέλος στον Βιβλικό μύθο της ανθρώπινης κυριαρχίας στη Γη. Μήπως ό,τι διαφεύγει από την εξουσία των ανθρώπων είναι, τελικά, ισχυρότερο απ’ ό,τι μπορούν οι ίδιοι να εξουσιάσουν;

Ω! ΔΡΕΠΑΝΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΣΤΗ ΧΑΣΗΩ! δρεπάνι της Σελήνης στη χάσηπου λάμπει πάνω στα έρμα νερά,ω! δρεπάνι ασημένιο όπως θέρος ονείρωνκυματίζεις στην αδύναμη λάμψη σου εδώ!Επιθυμίες σύντομες φύλλων,στεναγμοί λουλουδιών απ’ το δάσοςαποπνέουν στη θάλασσα: ούτε κραυγή ούτε τραγούδιστη σιωπή δίχως τέλος ακούγεται.Πιεσμένος από αγάπη κι ευχαρίστηση,των ζωντανών ο κόσμος κοιμάται…Ω! δρεπάνι στη χάση, όπως θέρος…

Η ΑΓΩΝΙΑ …Δεν πιστεύω στο Θεό, αποκηρύσσω και απαρνούμαιΚάθε σκέψη, και όσον αφορά στην παλιά ειρωνεία,Τον Έρωτα, θα παρακαλούσα να μη μου μιλούν πια για αυτόν.Κουρασμένος να ζω, φοβούμενος το θάνατο, όμοιοςΜε το χαμένο πλοίο, παιχνίδι της άμπωτης και της παλίρροιας,Η ψυχή μου βάζει πλώρη για τα τρομακτικά ναυάγια.